X
تبلیغات
هرکه را صبر نیست حکمت نیست

*

عشق و قیاس

مانندِ

گروه خونیِ

مثبت و منفی است

،

همدیگر را

پس می زنند!

.

*

*

*

عاشق که باشی

جز آغوش یار

آغوش دیگری نمی جویی

،

چه طور می توان

از گرمایِ هوس

انرژی دزدید

برای نثار

به پای عشق؟!!!

.

*

*

*

عشق و انتقام

دو کفه یِ یک ترازو

نیستند

،

هرگز همسنگ

نمی شوند!

.

*

*

*

عشق را

تنها

در یکی شدن با معشوق

می توان تجربه کرد

،

نه در جمع ِ

دلبرکانِ غماز !؟

.

*

*

*

تعجب می کنم

بی وفایان

چگونه وفا می جویند؟

،

چه طور می توان

در کوزه تلخاب ریخت

و انتظارِ تراوشِ

قنداب داشت؟!

.

*

*

*

چگونه می شود

دور شد

اما

نزدیکی طلبید؟

، 

طلب ِ گرما

از خاکستر ِ مرده

 انتظار ِ

بی جایی است!

،

جفا پیشگی و

سودجویی

از دستِ وفا

تا کِی و کجا؟!!

.

*

*

*

سگِ ولگرد پی ِ گرگِ هوس هی چرخید،

چشم ِ اغماض ِ وفا  دید و نترسید و گزید

؛ 

از گزش های فراوان به کُما رفت صفا

عاقبت تیغ ِ جفا  سینه ی ِ بیمار درید!

.

*

*

م.ع

نوشته شده توسط در سه شنبه 5 فروردین1393
 
*

هیچ رویی نشود آینه ی حجله ی بخت

مگر آن روی که مالند در آن سُم ِ سمند

*

حافظ

نوشته شده توسط در یکشنبه 25 اسفند1392
 ...



وظیفه ما نیست که خطای دیگران را جستجو کنیم وبه قضاوت درباره دیگران بنشینیم.

ما باید تمام نیروی خویش را برای قضاوت در کار خودمان صرف کنیم

و تا وقتی که حتا یک خطا در خود می بینیم حق نداریم که در کار مردم دیگر دخالت کنیم .



                                                                                          ماهاتما گاندی


نوشته شده توسط در شنبه 9 آذر1392 |
 ...



برای کسی که اندیشه عدم خشونت را در خود پرورده است، تمام عالم یک خانواده است

نه ترسی به دل دارد و نه کسی از او می ترسد .



                                                                                                 ماهاتما گاندی


نوشته شده توسط در شنبه 9 آذر1392
 ...



خشم و انتقام

اسیدی است که به ظرف خود بیش از چیزی که به آن اسید پاشیده می شود ضرر می زند.



ماهاتما گاندی

نوشته شده توسط در شنبه 9 آذر1392
 ...


انسان نمی تواند در حوزه ای از زندگی خود با درستی و صداقت عمل کند،

در حالی که در سایر حوزه های زندگیش آلوده نادرستی هاست .

زندگی ، واحدی تجزیه ناپذیر است .




ماهاتما گاندی

نوشته شده توسط در شنبه 9 آذر1392

دارايی هایِ شخصی،

                 نوعی آزمون است تا به وسيله نيرویِ شرارت با ماديات دنيوی وسوسه شود؛

شخصی كه می خواهد نيك و جوانمرد باشد، بايد با وسوسه هايش مقابله كند و بجنگد!



منبع : كتاب ۳۶۵ روز با گاندي (چه هستم؟ )

نوشته شده توسط در شنبه 9 آذر1392
 ...

*

تنها از طریق عشق است

که می توانیم به حقیقت برسیم

زیرا خداوند

نه تنها حقیقت است

بلکه عشق نیز هست.

در نتیجه

بدون عشق به حقیقت

هیچ تجربه ای از حقیقت وجود نخواهد داشت.

به بیانی دیگر

" اگر می خواهیم روزی

شاهد نفوذ حقیقت در تمامی جهان باشیم،

باید به جایی برسیم که

کم اهمیت ترین موجود جهان خلقت را

به اندازه خود دوست بداریم

و برای رسیدن به چنین جایی

نباید از هیچ یک از ابعاد زندگی بگذریم ".

*

ماهاتما گاندی

نوشته شده توسط در سه شنبه 5 آذر1392

اشک هایم را

نگه می دارم 

تا زمان ِ بارش ِ باران ...

 

نمــی خـواهــم

دوست و دشمن

آدم و عـالـم، ..

زمین و آسمان

شاهد باریدنــم باشنـد

 

گونه هایم

شادمان از گرمیِ لب های  باراننـد

 

 

چشم و دلم را

مَحـرم ِ نامـوس خود مـی دانـم!

 

نوشته شده توسط در دوشنبه 13 آبان1392 |

    در پرتــگاه نــگاه جستجــوگرم

               دستـــم را آییــنه ای گرفت

                     که وقتــی در آن می نـگرم

                         پـایم را رها از هر بندی  نشان می دهـد!

                                                         حتا بنــد کفــش ...

                                                                               حتا جاذبـه ی زمیــن!!

نوشته شده توسط در چهارشنبه 1 آبان1392

  

             خـدای من

             نه مثـل خـدای او

             کوچک است

             تا در دستانـــم    جا بگیـرد،

             و نه چون خـدای تو

             کوچکـــم می کند

             تا در مشتــش باشــم!

 

             خـدای من

             از من به من

             دل بستـه تر است!

 

             در اقیانـوس وجــودش

             چنان رهـا هستـم

             که در او

             حــل مـی شوم

             و او در من

             حاضـر و  جـاررررری است ...

 

             راستی

             آیا اکنـون

             من نَــ ـ فَــ ـ ــس می کشــم

             یاااااا

             اوسـت کـه مُــدام  در من

             مـ - ـی  دَ  مَـ ـ د ،

             باز مـی  گیـ ـ رد ؟

             مـ ـ ـی  دَ  مَــ ـ د ،

             باز مـی  گیـ ـ رد ؟

             مـ ـ ـی ...

               ... ؟؟؟

 

 

نوشته شده توسط در پنجشنبه 11 مهر1392 |
 

   وقتی سلطـان هستـی

   که حَـرَمـت

   حـریـم نشـکنـد!

   ...

   و از هُـرم ِ هـر نفسـت

   گُـر نگیـرد

   گیـر و اهـرمـی

   که تو را بالا برده است!

 

 

                            حَـرمی

                            حـریم می شود

                            که حـرامی

                            نپـرورد!

 

 

                                                حُـرّ را

                                                چه به حـریم ساختن و

                                                حـرامی پـروردن ..؟؟!

 

 

                                                                                             وقتی حریم می شناسی

                                                                               که حرامی نباشی...

 

نوشته شده توسط در پنجشنبه 11 مهر1392
 


   کـوه بودنـی

   که کـاه دیدن این و آن را

   حاصل می شود

   شایسـته ام نیست

 

 

                      کـاهـی بر خاک

                      مرا بـه

                      از کــوهـی

                      برآمـده از سـرهای این و آن!

 

 

                                           کـاهی که

                                           زیر یوغ  کـوهـی نمی رود

                                           و سوار بر امواج باد

                                           قله ها را در می نوردد

                                           چقدر رستگار است!؟

 

 

                                                                  کــوهی

                                                                  که همه را کـاه می خواهد

                                                                  افراشتـه نمی ماند!

 

 

نوشته شده توسط در چهارشنبه 10 مهر1392
 

 

   به هر شکل در می آیم

   هر حالتی را  پـذیـرش می کنم

   بی آن که خاصیت آب بودنم را

   فراموش کنم!

 

   به وسعت  اقیانوس

   درونی ژرف و آرام دارم 

   و سطحی  بی قرار و در تلاطم!

 

   مانند چشمه ی جوشانی

   مـی جوشم و جاری مـی شوم

   و از هر گذری عبور مـی کنم ..

 

   همچون رود

   تمام جـوش و خـروشـم

   برای رسیدن به دریاست  

 

 

   راهـم را حتا

   از دل سنگ ها هـم

   پیـدا می کنـم ..

 

   در مسیـر

   منحرف هم که  بشـوم

   یا آلوده به چیزی،

   باز راه خود را  می یابـم

 

   با فروتنی

   فرو می روم در دل زمین

   تا این افتادگی

   صافم سازد و زلال 

   و دوباره از راهی دیگر

   بجوشم و جاری گردم

 

   گاهی

   بال در می آورم ..

   اوج را صدا می زنم ..

   بخار می شوم ..

   و رهای رهاااا

 

    در جریان بودن

    رهایی و آزادی را

   دوست دارم

 

   چنانچه در جایی محدود

   در قالبی کوچک و در بسته 

   زندانی شوم

   می گنـدم ،  می میـرم ..

 

   می خواهم مدام در عبــور باشم

   زنده ، با طراوت و زلال ...

 

 

 

نوشته شده توسط در دوشنبه 8 مهر1392 |
 

     تا  

     افسـار گذشته و  گذشتـ گان 

      سـر و چشـم و دل را

     زیر یـوغ خود دارد

     نمـی توان قدمـی جلو رفت

     یا حتا پیش رو را دید ...

     فقط مـی توان به دور همان محـور 

     چرخید و   چرخیـــد و     چرخیـــــد 

 

                               گذشته را همچون باد

                               کلیدِ اِستـارتی مـی کنم

                               برای روشـن شـدن مــوج

                               موجی که ساحل را

                               نشانه مـی رود

                               نه گردابی مـی شود

                               به قعـر ِ قهــقرا

 

                                                              تنها با سوار شدن بر موج ها

                                                              می توان

                                                              به ساحل آرامـش رسیـد

                                                              ساحلی

                                                              که وقتی مـی رسـی

                                                              نمـی خواهـی از آن جـدا شـوی 

 

 

نوشته شده توسط در چهارشنبه 3 مهر1392

 

♫♫♫

آمـد بهـار ِ جـان‌هـا،  ای شـاخ ِ تـر به رقص آ


 چون یوسف اَندرآمد مصر و شکر  به رقص آ


...  

 

ای مسـت ِ هسـت گشتـه،  بـر تـو فنـا نبشـته


 رقعه یْ فنـا رسـیـده، بهـرِ سفـر  به رقص آ

 

♫♫♫

نوشته شده توسط در دوشنبه 11 شهریور1392
 

        صـدای ِ نالـه

       از ستـونــی حتـا بتـونــی

       وقتــی شنیـده می شـود

       که بار ِ سپــرده بـر گُــرده اش

       بیــش از توانــش باشــد.

         

       چه خوب است

       ذهنـم را

       از هـر آنــچه  سنگینــش می کنـد

       رهــا سازم!

               

       پـرنــده

       قطره ای آب

       به بال و پـر نمی گیـرد ...

       قبل از پرواز    

       خـودتـکانــی

       لازم است!

 

 

نوشته شده توسط در شنبه 26 مرداد1392
 

   آنجا

   خود را نشناختـم 

   کلام را

   طبق ِ نیاز

   آیه هایِ راز کردند

   و بر صفحه یِ سپیـد ِ باورم نشاندند..

   دلبستـه ام کردند

   و بر جسـم و جانـم حکومت!

 

   اینجا اما

   خود را جُستـم

   اندیشیـدم

   درختِ جانـم  بارور شـد

   گل ِ کلام هم    روئیـد و شکُـفت!

 

   اکنـون

   شمیم ِ این جوشـش

   با هر نسیـم ِ عشقـم

   باغ ِ هستی را عطرآگین نموده ست!!

 

 

 

 

 

اگــر هستــم در اینجـا روح ِ سیـمرغ

چـرا آنجـا  و جسمـی بیـن ِ سـی مرغ

 

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط در شنبه 5 مرداد1392
 

 

     طعــم ِ میــوه یِ

     حاصل از پیـوند ِ تعجیـل

     بر شاخـه یِ خودپسنـدی:

        ترشـی ِ خشــم

        شوری ِ پرخاش

        تنـدی ِ برخـورد

        تلخـی ِ قهـر!

     و فایـده اش:

        تقـویت ِ من

        تضعیف ِ ما

        رفع ِ درد ِ درمانگـر ِ عشـق!!

 

 

 

                                             رشد ِ کرم ِ کِبـر

                                             در زمین ِ وجود

                                             سبب ِ از دست دادن ِ

                                             ریشه یِ شعور

                                             تنـه یِ حضـور

                                             برگِ سبز ِعبور

                                             و میوه ی شیرین ِ وجـد و سـرور

                                             خواهد شد

 

 

نوشته شده توسط در پنجشنبه 3 مرداد1392
 

 

   غرورِ بی جا

   مانع ِ

   سُرورِ به جا!

 

 

               جِـرم ِ کِـــبر

               دلیل ِ جرقه نزدن ِ

               فنـدک ِ عشـق!

 

 

                           برف ِ خـودخـواهـی

                           روی ِ چشـم و پیشـانـی

                           اگر جا خـوش کنــد

                           مـدام تب ِ عشـق را

                           فـرو می نشـاند!

 

 

                                        دیوار ِ یخـی ِ غـرور

                                        اگر با حرارت ِ مهر

                                        آب شـود،

                                        آن سویش

                                        دنیایِ متفاوتی است!

 

 

                                                        چشـــم پـوشــی

                                                        چشمـه ای است که جریانـش

                                                        غـرق شدن در اقیانوس ِ آرام ِ حضـــور،

                                                        با چشـم انداز ِ مـوّاجی از وصال را

                                                         در پــی خواهـد داشت!

 

 

 

نوشته شده توسط در سه شنبه 1 مرداد1392
 

  

     اندازه گیـری

     با خط کش ِ خود،

     قضاوت کردن و نقـد ِ دیگران؛

     تــبر ِ درخت ِ دوستــی است

     هــیزم ِ کدورت انبار می کند

     و اجاق ِ تنهایــی را

     روشن نگـه می دارد!

 

 

                                                                  

                                               رودی که از غـرور، تسلـیم نیست

                                               در مسیـر

                                               گرفتار ِ حاشیه ها می شود! 

                                               با هـرز رفتـنش

                                               باید تن به دفـن در خاک دهـد

                                               تا با عبوری سخت

                                               از کوره راه های تنگ

                                               غربال شود و صاف

                                               شاید دوباره جوششی رخ دهد

                                               جریان یابد و راهی شود ...

                                               اما چقدر از قافله عقب !!

 

  

نوشته شده توسط در سه شنبه 1 مرداد1392 |
 

 

   در خواب ِ زندگی، تو را خواندم که بیدار شــوم!

 

   اگر گوش ِ مهـر، چشم ِ یاری و همراهی،

   دست گیری هایِ مُـدامت نباشـد

   در چهار دیواریِ جهالت

   پستوی ِ خود پسندی

   کُـنج ِ قضـاوت

   خواهم ماند. 

   بام ِ این حصار

   نام ِ پـرواز را یَـدک  

   دام ِ دلسـوزی ها را پهن

   جام ِ زهر ِ نصیـحت را لبــ ریز

   کام ِ این و آن را به خطاب تلـخ می سازد.

 

   در محـراب ِ صبـر می مانـم تا سبک بال  رَهـم!

 

 

نوشته شده توسط در دوشنبه 31 تیر1392
 

 

اگـر 

خـطّ ِ ذهنـم

با زنگ ِ این و آن

اِشغـال نمی شــد

به محض ِ تمـاست

وصـل می شـدم!

 

 

 

نوشته شده توسط در پنجشنبه 27 تیر1392
 

 

   می خواهم

   خـودم را

   بســـازم!

   خودداری ِ آگاهانه

   از ترس ِ موش

   شهامت ِ شیر می سازد!

 

                            مراقبه یِ مختارانه

                            رهایی در پی دارد!

 

                                                         با داروی ِ نیروزای ِ شکیب

                                                         کاه ِ اراده را 

                                                         کوه می کنم

                                                         و بر قلّـه اش

                                                         خـدایــــی ..!!

 

 

نوشته شده توسط در شنبه 22 تیر1392 |
 

   تعصّب

   لنگـر ِ 

   توقّف

 

                   حرکت

                   میسّـر نمی شود

                   مگـر

                   زنجیر ِ تعصب

                   از پای بگشـایی

 

                                      هیـچ قفــسی

                                      باز نمـی شود

                                      تا آوازت

                                      آوازه اش را

                                      جار می زنــد!

 

                                                            تا وقتی

                                                            دانه چین ِ دامی

                                                            رام ِ این و آنی

                                                                       ...

                                                            پیـرو که شدی

                                                            تیغ ِ دو لبـه ی ِ 

                                                            کین و تعصب

                                                            دو بالت را

                                                            خواهد چیـد!

 

نوشته شده توسط در شنبه 22 تیر1392

 

         تلخــــی ِ

       عُـقده ی ِ عَـقد ِ بـی بهـا

       غُـده ی ِ سرطانی ِ غم ها

       تب ِ اندوه ِ عمرِ بـی شکـوه

       لرز ِ جانکاه ِ حـسّ ِ گنـاه  را 

       مـــی شـــــود

       در آسایشگاه ِ باور و اعـتمــاد

       و در پالایشگاه ِ پذیــرش

       همراه ِ انرژی درمانـی ِ نیـروی ِ کلام

       به قنـدی تبـدیل کرد

       که مرض ِ قنـد ِ تن

       - این بارور شده از تلخـــ کامـی ِ روح - را هـم

       درمان کنــد!! 

 

 

 

 

حضور    در محضر ِ دوست    ارمغانش    آرامش است

 

 

نوشته شده توسط در شنبه 22 تیر1392
 

   وقتـی کــــلام

   نیـرویی است

   کارا  و مانـا،  

   پـس چرا 

   تیغ و میغ

   بر سِـتیغ ِ زندگی؟!

 

                   مـی خـواهــم

                   برقــم

                   تو را بگیـرد؛

                   نه پَـرْت شـوی

                   نه پَـرَت سوزد!

  

                                   چرخـش ِ زبان

                                   چرخ ِ آسیاست!

                                   چه خوب است

                                   دستـ آوردش

                                   نرمه- نغمه یِ عشـق باشد

                                   برای ِ خوان ِ زندگـی

                                   نه ناله یِ سایـش ِ سنگ

                                   به روی سنگ و مُردگی!

                                                    

نوشته شده توسط در سه شنبه 18 تیر1392
       

                          

       رها کن

       هر آنچه

       نقطه ی تقابلی دارد .. 

       میانه را

       سوا کن!

 

 

 

 

                                                               تعـادل، مسیر ِ اهل ِ تکامل

                                                     عدالت، کلید ِ شهر ِ سعادت

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط در پنجشنبه 6 تیر1392 |
 

 

شعـر یعنـی عَـلَــم نمایم مِهـر، آتـش این دفتـر ِ اَلــم بزنــم

رویِ درد و شکایت و نالــه، مُهـرِ نابـودی و عــدم بزنــم

 

شعر یعنی ببیـن که آزادم، جایِ من تویِ هیـچ قابـی نیست!

خارج از ذهن و هم مکان و زمان، تویِ باغِ دلم قـدم بزنـم

 

شعر یعنی سکوتِ گه گاهی، توی ِ بازی میان ِ جنگ و جدل

بی قضـاوت نمـودنــی امّـا، صلـح و اصـلاح را رقــم بزنــم

 

شعر یعنـی که پنـد می گیـرم، بی شکایت نمودن از رُخـداد

دردها درس ِ زندگانی هسـت، پس چرا تب کنم شکـم بزنـم؟

 

شعر یعنـی درونِ دفترِ دل، که همیـشه به رویِ ما باز است؛

با نگاهـی عمیـق در هسـتی، قصّـه یِ عشـق را  قلـم بزنــم

* 

شعر گاهی اگر که ابری شد، پشتِ ابرْ آسمانِ دل آبی است

بارش و نم نم ِ ترنم وار، هست وقتِ سحر که مهتابی است

 

یک زمان راه می شـود بن بست، باز دل باب می کنـد پیـدا

هیـچ وقتی نمی شـوم نومیـد، کوزه بشکسته ای و آبی هست

 

نیست همواره راهِمان هموار، خستگی تشنگی و سختی هست

بر سرابـی که باد می رقصد، نغمه یِ نقطـه یِ شرابـی هست

 

صبـر را پیشـه کـردم و دیـدم، دشمنــم دوستـم شـد آخـر سـر

غوره را چون به مهر بنوازی، در درونش شراب نابی هست

 

شعر یعنی که زندگی خواب است! بعدِ کابوس هم قراری هست

تـو نـرفتـی بـه پُـرتِـره خانـه، عکـست اما درون ِ قابـی هست!

 

 

 

 

نوشته شده توسط در شنبه 1 تیر1392
 

  

   در میـان ِ چارچــوب ِ ذهن ِ بسـته ،  خسـته ام

    خسته از لب هایِ خاموش ِ تحـوّل

   از رکود و انجماد و ماندگی ها خسته ام ..

   چشم هایِ خیره یِ این پنجــره بی حرکت است

   خسته ام از سلطه و بی اختیاری

   از سکــوت ..

   چشـم ِ من در انتظار ِ بارش ِ مِـهـر است و .. گــوش - 

   تیز بر موج ِ سروش!

   ...

   می رسـد از راه،  ابـری

   موج ِ رعدی بیــ قرار

   در پِیَــش، باران ِ تنـدی  

   می زنـــد بر شیــشه ها!

   چشـم و گوشـم می دَود .. 

   سوی ِ ترنّـــم، تا صـــدااااا

   انتـهای ِ صبـر،

   تا مرز ِ  شکسـتن های ِ طااااق

   مرز ِ بین ِ شیـشه و دل، ضربه های ِ ضرب دار!

   ه ه ه ... ه ه ه ... ه ه ه ... ه ه ه ... ه ه ه ...

   زنگ ِ باران مثل ِ یک بیـدار باش ِ کارْوان،

   گوش ِ دل کــر کرد و سیلــی زد به روی ِ هر چه خواب

   جنس ِ خیسـش  شست چشـم ِ خیـره بر تصویر ِ قاب!

    ه ه ه ... ه ه ه ... ه ه ه ... ه ه ه ...  ه ه ه ...

   او تلنگــر می زد و می گفت که بیــرون بُــرو!

   بیرون بُـرو از مرز ِ خواب

   هست بیرون از نمای ِ قـاب،  یک طعـم ِ تَـری از التهـاب!

    ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   با خودم گفتم که باید رفت زیـر ِ این صـدااااااا

   هست انگاری فضاااا  بیـرون زده،  از این وراء!

    ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   شیـشه مُحکـم بـود، امّـا

   ضـربه های ِ ضـربه دار و ُ

   نغمه های ِ بـارش ِ بـاران به شیـشه،

   انقلابی را به پا کرد و ُ شکســتم شیـشه راااا

   پا بُـرون بُگذاشـتم از مـرز

   از خـــــــــــــــــــــــــــــــط !

        در ورای ِ چارچوب ِ این نمـا،

   وسعتــــــی دیـدم به پهنـــــــای ِ زمیــن و ُ آسمـان و ُ بـارش و ُ خیســــــی، 

   وَ موجـــی:

   از ممـات و ُ از حیـات...

    ه ه ه ... ه ه ه ...  ه ه ه  ... ه ه ه

   خیــــــس ِ خیـــــــــــــــــــس ...

    ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   خیـس باید شد که تا فهمید بیرون از دو چشمت

   قاب ِ محـدود ِ نگـــاه

   گـونه ای هم هست که

   خاموش و آرام است و بایــــــــــد

   لمـس کرد آن را

   به ضـرب ِ      ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   ضربه های ِ            ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   شـور و داغ ِ                   ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

   التهااااب و ُ ُ                            ه ه ه ه ه ه ه ه

    انقـلاااااب ...    ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه 

                                   ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه  

                                            ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

                                                      ه ه ه ه ه ه ه ه

                                                                   ۱۳/ ۳/ ۹۲

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط در سه شنبه 14 خرداد1392 |
 
مطالب قدیمی‌تر